::: باران :::

...باران باش ببار!اما نپرس که این دستهای تشنه از کیست

  

حس که پیدا شد، عشق باریدن گرفت   هیچ می دانی رمز عاشق بودن هرکس فقط این است:

ساده بودن، ساده دیدن  و ساده پذیرفتن...  

پس ساده می گویم ، ساده باور کن :

خوشبختی ات آرزویم است...

 

 

 

 قفسم را مشکن  !

  تو   مکن آزادم ،

   گر رهایم سازی  بخدا خواهم مرد ؛

   من به زنجیر تو عادت کردم ،

   بارها در پی این فکر که در قلب تو ام

    با تو احساس سعادت کردم،

   بخدا خوشبختم ،

   تو محبت کن و بگذار تا عمری هست،

   بمانم چو اسیری    به حریم قفست...

 

نوشته شده در سه‌شنبه ٢ شهریور ۱۳۸٩ساعت ۱٠:۱٧ ‎ق.ظ توسط باران گفته های شما() |

 یا د دارم در غروبی سرد سرد                                                               می گذشت از کوچه ما دوره گرد

 داد میزد: کهنه قالی می خرم                                                              دست دوم جنس عالی می خرم

  کاسه و ظرف سفالی می خرم                                                                     گر نداری کوزه خالی می خرم

 اشک در چشمان بابا حلقه بست                                                         عاقبت آهی کشید بغضش شکست

 اول ماه است و نان در سفره نیست                                 ای خدا شکرت ولی این زندگیست؟

 بوی نان تازه هوش از ما   ربود                                                                 اتفاقا مادرم هم روزه بود

 خواهرم بی روسری بیرون دوید                                                      گفت آقا سفره خالی می خرید؟!

 

 

 

 

نوشته شده در شنبه ٢۳ امرداد ۱۳۸٩ساعت ٩:۱۱ ‎ق.ظ توسط باران گفته های شما() |

دلگیرم از این اتاقک مصنوعی

با پنجره های کوچک مصنوعی

پرواز به سمت هیچ سو یعنی :

دیوار ، فضای اندک مصنوعی

دریاچه تنگ و شیشه احساسم

با  ماهی سرخ و پولک مصنوعی

دلخوش به صدای ساز موسیقی ها

یا رقص دو تا عروسک مصنوعی

سرمایه عمر اندکم را  خورده است

دیریست گلوی  قلک مصنوعی

ایوان و هوای شهر و دودی تازه

در  سایه سبز و پیچک مصنوعی

این خانه مرا به شعر می انگیزد

با قافیه های تک تک مصنوعی

حالا تو بگو، چه میل پروازی هست؟

از کاغذ    بادبادک مصنوعی

بر بام من هست مرگ صدها گنجشک

بر بام شماست لک لک مصنوعی

جالیز خیال من پر از تردید است

برجاست یکی مترسک مصنوعی

دنیا چه دروغ  ظاهرا  زیباییست

از شیشه تار عینک مصنوعی

 

نوشته شده در پنجشنبه ۱٤ امرداد ۱۳۸٩ساعت ۱۱:٠٤ ‎ق.ظ توسط باران گفته های شما() |

 

 

بچه که بودم آغوش مادرم را دوست داشتم چون آنجا بهترین مکان برای من بود.

 

بچه که بودم پول را اصلا نمیشناختم.

 

بچه که بودم چیزی به نام فردا را نمیشناختم.

 

بچه که بودم فکر میکردم فقط یک حرف است آن هم حرف راست.

 

بچه که بودم تنها از یک چیز بیزار بودم آن هم داد و فریاد بود.

 

بچه که بودم قهرهایم فقط یک دقیقه طول میکشید.

 

بچه که بودم فقط عاشق بودم و از همه چیز لذت میبردم.

 

بچه که بودم گریه های من کوتاه بود وخنده هایم بلند

 

حالا که بزرگ شدم میبینم دنیای بچگی چه سرمایه بزرگی بود...

 

 

 

 

نوشته شده در شنبه ٢ امرداد ۱۳۸٩ساعت ٧:٢٢ ‎ب.ظ توسط باران گفته های شما() |

 

ای هست و نیست من

بدون توشکسته ام خسته ام

 غروبم را طلوعی باش

خزانم را بهاری

تقدیم به کسی که نامش در بهار من

یادش در اندیشه من

 عشقش درقلب من

کلامش در دفتر من

و دیدارش آرمان من است... 

نوشته شده در دوشنبه ٢۸ تیر ۱۳۸٩ساعت ۱٠:٥٠ ‎ق.ظ توسط باران گفته های شما() |